سال 1، شماره 1 - ( 6-1396 )                   جلد 1 شماره 1 صفحات 1-12 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


1- ، banihabib@ut.ac.ir
چکیده:   (1901 مشاهده)
چکیده
      دریاچه ارومیه اخیراً شاهد بحران­های متفاوتی از قبیل بالا آمدن سطح آب تا رقوم 4/1278 در خرداد 1374 و افت شدید پیوسته سطح آب طی 15 سال پس از آن، تا رقوم 2/1271 در آذر 1389 بوده­است. مشاهده چنین تغییرات گسترده­ای بیانگر عدم وجود رویکرد همه جانبه و پایدار در بهره­برداری از منابع محدود آب در این حوضه است. از عواقب چنین سوء مدیریتی، کاهش حجم مخزن دریاچه به میزان 5/14 میلیارد مترمکعب و افزایش غلظت میانگین نمک (نزدیک به 300 گرم در لیتر) و به خطر افتادن حیات آرتمیا ارومیا در تنها زیست­بوم طبیعی آن است. لذا به­منظور بهبود شرایط حاکم بر دریاچه و تامین منابع آبی جدید، راهکارهای متفاوتی توسط نهاد­ها و جوامع مهندسین داخلی و خارجی ارائه می­شود. این پژوهش با رویکرد توسعه‌پایدار به ارزیابی چهار راهکار سازه­ای و یک راهکار غیرسازه­ای مطرح و مستند، از طریق تعیین نه معیار توسعه­پایدار پرداخته است. در این تحقیق با بهره­گیری از تحلیل سلسله مراتبی (AHP) به­وسیله پرسشنامه­ی گروهی در مرحله اول وزن معیارها استخراج گردید. در مرحله دوم راهکار ستاد اجرایی ریاست جمهوری با اختلاف اندکی نسبت به راهکار انتقال از رودخانه زاب به عنوان برترین راهکار انتخاب شد. بنابراین، معیار­های توسعه پایدار و مدل پیشنهادی این تحقیق می‌تواند برای انتخاب بهترین گزینه‌ی احیای سایر دریاچه‌ها و تالاب‌ها مورد توصیه شود.
 
     

دریافت: 1397/11/2 | ویرایش نهایی: 1397/11/2 | پذیرش: 1397/11/2 | انتشار: 1397/11/2